Gemeliologia i podmienione bliźnięta
Gemeliologia. Nie wiesz, co to takiego? Ja też do niedawna nie miałam pojęcia, choć bardzo mnie ona interesowała. Słowo „gemelli” kojarzyło mi się dotąd z kliniką, w której leczono Jana Pawła II, a oznacza ono…bliźniaka.
Gemeliologia to dział genetyki, zajmujący się badaniem bliźniąt. Naukowcy specjalizujący się w tej dziedzinie próbują m.in. rozwikłać zagadkę, co wpływa na człowieka bardziej: geny czy wychowanie? O bliźniętach wiedzą naprawdę dużo. Wiele interesujących odkryć poczynili pod kierunkiem Thomasa Boucharda w programie zwanym Badaniem Rozdzielonych Bliźniąt (The Minnesota Study of Twins Reared Apart). Analizując wyniki dzieci oddanych do adopcji różnym rodzinom dowiedziono na przykład, że inteligencja zależy od wychowania i wykształcenia zaledwie w 25%! Bez badań na wielką skalę siłę genów potwierdza pan Andrzej Ofmański, który na skutek fatalnej pomyłki wychowywał córkę obcych ludzi. Ale o tym za chwilę.
Być może naukowcy nie wpadliby na pomysł badania rozdzielonych bliźniąt gdyby nie przypadek dwóch braci, którzy poznali się po 39 latach od momentu adoptowania ich przez dwie różne rodziny. Wtedy okazało się, że pomimo odległości jaka ich dzieliła wiedli bardzo podobne życie: obaj pracowali jako szeryfowie, lubili majsterkować, palili tę samą markę papierosów i lubili to samo piwo. Nawet ich kolejne żony miały tak samo na imię. To jeszcze nic…obaj mieli na imię Jim! Tylko swoich synów nazwali inaczej: syn Jima nazywał się James Alan, a Jima…Alan James. Niezwykłe, prawda?
Rozdzielone zostały również te dwie małe Chinki…spróbujcie obejrzeć ten film z ich pierwszego spotkania po kilku latach i nie rozpłakać się w piątej minucie!
Rozdzielenie rodzeństwa, zwłaszcza bliźniąt wydaje się okrutne i dziś raczej nie jest praktykowane (przynajmniej w krajach uważanych za „cywilizowane”). Ale spróbujcie sobie wyobrazić sytuację, w której dzieci trafiają do niewłaściwych rodziców przez pomyłkę. Zwykle problem nie ujrzy światła dziennego, maluchy przecież nie zawsze są podobne do rodziców, a badania DNA wykonuje się tylko w szczególnych przypadkach. Ale jeżeli mamy do czynienia z bliźniętami jednojajowymi, prawda może wyjść na jaw. Ot, w tak niewielkim kraju jak Polska żyją co najmniej trzy pary bliźniąt rozdzielonych omyłkowo. O tylu w każdym razie wiemy.
Siostry Ofmańskie zostały rozdzielone kilka tygodni po narodzinach, w czasie leczenia w szpitalu na ulicy Niekłańskiej w Warszawie. Jedna z nich omyłkowo trafiła do rodziny Wierzbickich w zamian za ich córkę. Fakt ten dziewczyny odkryły 17 lat później dzięki swojemu podobieństwu i sugestiom znajomych, którzy uważali, że każda z nich ma sobowtóra.
Kilka lat temu o podobnej pomyłce dowiedziały się też kobiety urodzone w 1950 roku w Łomży. Podejrzenia co do ich zamiany pojawiały się już w szkole podstawowej, ale jednoznaczne rozstrzygnięcie dały dopiero wykonane niedawno badania genetyczne.
Nowoczesna technologia pomogła też dotrzeć do prawdy mężczyznom, którzy zostali zamienieni w szpitalu w Przeworsku w roku 1953. Bracia, będący bliźniętami jednojajowymi, wychowywali się w dwóch rodzinach: jeden z siostrą-bliźniaczką, drugi z bratem-bliźniakiem. Dzieci mieszkały blisko siebie i czasem bawiły się razem. Podobieństwo chłopców było uderzające, ale dopiero po kilkudziesięciu latach okazało się, że nie jest to przypadek.
Zamiana dwóch identycznych par bliźniąt (Jorge, Carlosa, Wilbera i Williama) wydarzyła się w Kolumbii, w Ameryce Południowej. Mężczyźni poznali prawdę w tym roku, mając ponad 20 lat. Jako dzieci wiedli skrajnie różne życie: dwóch z nich mieszkało w ruchliwej Bogocie z samotną matką, a dwóch w oddalonej od miasta, rolniczej okolicy w pełnej rodzinie. Spotkali się dzięki wspólnym znajomym po przeprowadzce Wilbera i Williama do Bogoty.
To tylko kilka znanych przypadków zamiany dzieci i tylko dotyczące bliźniąt (bo te najłatwiej odkryć). Strach pomyśleć, jak często naprawdę się to zdarzało. A i dziś nie oszukujmy się, że szpitalne bransoletki eliminują problem. Zdejmuje się je niezwykle łatwo. Ba, chętnie spadają same. Nie jest też prawdą stwierdzenie, że „matka zawsze pozna swoje dziecko”. Rodzicom po prostu nie przychodzi do głowy myśl, że coś takiego może im się przydarzyć. A, jak powiedział jeden ze wspomnianych bliźniaków z Bogoty, „najbardziej ślepy jest ten, kto nie chce widzieć”. Mechanizmy obronne chronią człowieka przed tym, co może go przerosnąć.
Ojciec zamienionych bliźniaczek, pan Wierzbicki, w jednym z wywiadów przyznał, że zawsze jest za poznaniem prawdy i cieszy się, że doszło do spotkania jego córek. Ale rodzicom, którzy mają choć cień wątpliwości czy wychowują swoje biologiczne dzieci, odradza dociekanie, jak jest naprawdę. Fakt zamiany niemowląt to rodzinna tragedia, która zmienia wszystko i pozostawia człowieka z pytaniami, z którymi trudno się uporać.
Najnowsze komentarze